Korani dhe vera
Rrëfenjë nga Pogradeci
Ishte ende pa zbardhur mirë.
Dielli nuk kishte dalë mbi malet që rrethojnë liqenin, kur peshkatarët pogradecarë shtynë varkat mbi ujërat e qeta. Liqeni flinte nën mugëtirën e mëngjesit dhe vetëm lopatat ia prishnin herë pas here pasqyrën.
Rrjetat u hodhën si çdo ditë.
Kur erdhi koha për t’i ngritur, mes tyre vezulloi një koran. Peshku i liqenit, krenaria e Pogradecit, kishte rënë në rrjetë.
Liqeni e pa dhe i foli:
— Bir, re në rrjetë. Tani mbarove!
Korani u përpëlit mes fijeve, pa ujërat që e kishin rritur dhe iu përgjigj:
— Jo, ati im. Ende jo.
Peshkatari ngriti rrjetën, mori koranin dhe e solli varkën drejt bregut. Kur këmbët e tij prekën tokën dhe peshku mbeti përfundimisht jashtë ujit, liqeni i foli përsëri:
— Tani mbarove, bir. Të morën nga unë.
Por korani përsëri iu përgjigj:
— Jo, ati im. Ende jo.
Peshkatari mori rrugën për në shtëpi. Hap pas hapi largohej nga bregu, ndërsa liqeni mbetej pas, gjithnjë e më larg.
Nga largësia, liqeni e thirri edhe një herë:
— Po tani, bir? Tani mbarove?
— Jo, ati im. Ende jo! — iu përgjigj korani.
Kur peshkatari mbërriti në shtëpi, zjarri ishte ndezur. Tigani priste mbi të dhe korani i sapokapur u bë gati për sofrën.
Liqeni, sikur mund ta shihte edhe përtej brigjeve të tij, e pyeti përsëri:
— Tani mbarove, bir?
— Jo. Ende jo.
Korani u gatua dhe, pak më vonë, u vendos në mes të sofrës pogradecare.
Por ende mungonte diçka.
I zoti i shtëpisë zbriti në qilar. Nga buti mbushi një kanë me verë dhe u kthye në sofër. Mbushi gotën dhe e vendosi përbri koranit.
Atëherë korani heshti për një çast.
Dhe për herë të fundit iu drejtua liqenit:
— Tani po, ati im. Tani mbarova.
Sepse, sipas rrëfenjës së vjetër pogradecare, korani nuk e përfundon udhëtimin e tij kur bie në rrjetë, as kur del nga liqeni, madje as kur vendoset mbi zjarr.
Udhëtimi i tij përfundon vetëm atëherë kur në sofrë, përbri tij, vendoset një gotë me verën e butit të Pogradecit.
Kështu, në një rrëfenjë të thjeshtë, liqeni, korani dhe vera bëhen pjesë e së njëjtës trashëgimi: uji që e rriti, peshkatari që e nxori dhe buti që e shoqëroi në sofrë.
Një histori e vjetër pogradecare, ku korani nuk ndahet nga liqeni pa u takuar më parë me verën.
Rrëfenjë popullore gojore e sjellë e shkruar nga Pogradeci Press.
