Fshati Starovë, i vendosur në njësinë administrative të Buçimasit, pranë liqenit të Pogradecit, mbart në vetvete jo vetëm bukuri natyrore dhe tradita të rrënjosura, por edhe një emër që dëshmon për shtresëzimet historike të rajonit. Sipas gjuhëtarëve dhe historianëve, toponimi “Starovë” rrjedh nga fjala sllave “star”, që do të thotë i vjetër, dhe prapashtesa “-ovë”, e zakonshme në emërtimet vendore të periudhave me ndikim sllav.
Ky emër gjen paralele në disa vende të Ballkanit, ku ndikimi i gjuhëve sllave ka lënë gjurmë në nomenklaturën vendase. Në këtë kuptim, Starova mund të përkthehet si “vendi i vjetër” ose “vendbanimi i të vjetrit”, duke sugjeruar se fshati ka qenë një nga qendrat më të hershme të banimit në këtë zonë të juglindjes shqiptare.
Historikisht, zona e Starovës përmendet që në defterët osmanë të shekullit XV, ku figuron si kaza në Sanxhakun e Ohrit. Në ato regjistra, fshati përmendet me emra të ndryshëm, duke reflektuar ndikimin gjuhësor dhe administrativ të kohës, por gjithnjë mbetet një njësi banimi aktive me popullsi të qëndrueshme.
Sipas studiuesve të historisë, Starova ka qenë pjesë e rrugëve tregtare që lidhnin Pogradecin me zonat e brendshme të Korçës dhe më tej, duke ruajtur lidhje me qendrat e mëdha si Voskopojë e Berat. Në fund të shekullit XIX dhe fillim të shekullit XX, disa familje të këtij fshati kanë emigruar drejt Rumanisë dhe SHBA-së, duke sjellë më vonë ndikime kulturore e ekonomike në vendlindje.
Sot, Starova mbetet një fshat me trashëgimi të gjallë kulturore, ku emri i vjetër dhe rrënjët historike bashkëjetojnë me realitetin e ri të rajonit të Pogradecit. Qindra personalitete edhe në nivel kombëtar kanë dalë nga ky vendbanim.
