KUR NJË QYTET HARRON ZËRAT E VET
Ka qytete që identitetin e tyre e mbajnë në ndërtesa, në rrugë apo në monumente. Por ka edhe qytete që shpirtin e tyre e mbajnë në këngë. Për Pogradeci, një pjesë e këtij shpirti ka qenë për 25 vite me radhë grupi i këngës qytetare pogradecare “Nostalgjia”.
I lindur si vazhdimësi e bërthamës muzikore “Driloni”, ky formacion nuk ishte thjesht një grup artistësh që këndonin në skenë. Ai u bë një mision kulturor: ruajtja dhe zhvillimi i traditës së këngës qytetare pogradecare dhe përcjellja e saj tek brezat e rinj.
Për këtë kontribut, grupi “Mall për këngën qytetare pogradecare “Nostalgjia” është vlerësuar nga Këshilli Bashkiak i Pogradeci me titullin e nderit “Krenaria e Qytetit”.
Një titull i merituar. Sepse për një çerek shekulli, ky grup ka mundur t’u mbijetojë kohërave, ndryshimeve dhe shpesh edhe harresës institucionale. Në një realitet ku traditat kulturore shpesh zëvendësohen nga ritmet e shpejta të kohës, “Nostalgjia” vazhdoi të mbajë gjallë një repertor që është pjesë e identitetit të qytetit.
Nga skenat lokale deri tek aktivitetet ndërkombëtare, artistët e këtij grupi kanë përfaqësuar denjësisht Pogradeci në vende të ndryshme si Romania dhe Greece. Kudo ku kanë performuar, kënga pogradecare ka marrë duartrokitje dhe vlerësime, duke treguar se tradita jonë muzikore ka një gjuhë që kuptohet përtej kufijve.
Në repertorin e tyre janë bërë të njohura këngë si “Furka”, “Pogradeci Enkelana”, apo edhe krijime që janë kthyer në himne festive, si kënga e Festës së Verës. Këto interpretime nuk janë vetëm këngë; janë kujtime, histori dhe emocione të një qyteti që jeton mes liqenit dhe kulturës së tij.
Por sot, pyetja që lind është tjetër: a po i jepet vendi që meritojnë këta artistë?
Sepse një qytet që harron artistët e vet, rrezikon të humbasë kujtesën e tij. “Nostalgjia” nuk është vetëm një grup muzikor. Është një pjesë e historisë kulturore të Pogradeci. Dhe historia nuk mbahet gjallë vetëm me tituj nderi; ajo kërkon kujdes, vëmendje dhe respekt të vazhdueshëm.
25 vite janë një dëshmi që kjo traditë jeton ende.
Tani mbetet që qyteti dhe institucionet të tregojnë nëse e duan vërtet këtë trashëgimi apo do ta lënë të mbijetojë vetëm falë pasionit të atyre që ende këndojnë për të.
REDAKSIONALE/Gazetapogradeci
